toggle menu

Je kunt maar beter hopen dat er een dokter in de zaal is

Je kunt maar beter hopen dat er een dokter in de zaal is

Artsen en verpleegkundigen die op de camping, bij een duiktoren van een Italiaans meer of in het vliegtuig ingrijpen als het misgaat: het zijn echte helden. Ondertussen moet ik zelf nodig weer eens op een EHBO-cursus...

Een fysiotherapeut die bij een meer in Italië een jongetje met een verbrijzelde schedelbasis stabiliseert, een tandarts die op de camping aan elkaar gelijmde vingers weer vakkundig van elkaar lossnijdt ('zelfs zonder een druppeltje bloed') en een huisarts die moet beslissen over een noodlanding: Arts en Auto heeft een geweldige zomerserie over zorgverleners die te hulp schoten na het horen van de vraag 'is er een dokter in de buurt?'

Beter af met een arts in het vliegtuig

Terwijl ik de bijdrages lees, bekruipt me het gevoel dat je inderdaad maar beter kunt hopen dat er een behulpzame zorgverlener in de buurt is als je onwel wordt in het vliegtuig, of wanneer je kind een doodsmak maakt. Want voordat de plaatselijke hulpverleners er zijn, of het vliegtuig inderdaad een noodlanding heeft gemaakt, gaat er nogal wat kostbare tijd voorbij.

En ook al volgen stewards en pursers uitgebreide EHBO-cursussen, een patiënt met een hartinfarct is duidelijk beter af als hij het geluk heeft dat op dezelfde vlucht een arts zit, getuige dit verhaal van een huisarts die achteraf ook nog even psychische bijstand leverde aan het vliegtuigpersoneel.

Hopen dat de verpleegkundige ook echt iets wil doen

Je moet trouwens ook maar hopen dat áls er een dokter, verpleegkundige of arts in opleiding in de buurt is, deze ook echt bereid is in te grijpen. Mijn ouders waren allebei verpleegkundige, maar als we vroeger op vakantie waren, hadden ze eigenlijk nooit zo'n zin om aan de slag te gaan.

Ze keken eerst altijd de kat uit de boom: stond er misschien een andere verpleegkundige, of een arts op? Legendarisch in onze familie is het verhaal dat ik mijn moeder wel heel nadrukkelijk moest aansporen in actie te komen toen een man in het vliegtuig langzaam wegzakte. Hij bleek een te lage bloedsuikerspiegel te hebben, en knapte al snel op nadat mijn moeder het simpele advies had gegeven de man sinaasappelsap met suiker erin te voeren.

'Dat had die stewardess zelf ook wel kunnen bedenken,' was vervolgens mijn moeders nuchtere commentaar. Gelijk had ze, maar ja, als het je beroep niet is, reageer je toch net wat minder accuraat. Bovendien heb ik me weleens door een bevriende purser laten vertellen dat vliegtuigpersoneel ervan uitgaat dat er altijd wel iemand aan boord is die medisch beter onderlegd is dan zij, dus dat bij onwel wordende passagiers bijna altijd wel de 'is er een dokter?'-vraag wordt gesteld.

Dochtertje met bloedneus: slappe knieën tijdens vijf heel lange minuten

Een en al bewondering dus hier, voor de zorgverleners die zonder aarzelen of morren kordaat ingrijpen. Reddende engelen zijn het. Al lezende realiseer ik me wel dat ik zelf mijn EHBO-kennis nodig weer eens moet bijspijkeren.

Ik kan reanimeren, en weet ook nog wel wat te doen bij een slagaderlijke bloeding, maar verder...? Daar komt nog bij dat als het op verwondingen bij mijn eigen kinderen aankomt, ik ineens slappe knieën krijg.

Laatst had mijn dochtertje bijvoorbeeld een flinke bloedneus, en moesten mijn man en ik toch eerst even googelen wat te doen. Het hoofd voorover houden in plaats van achterover, zo bleek. En zo'n neusje dus vijf minuten dichtknijpen. Met een krijsende baby waren dat de langste vijf minuten van mijn leven. Ik beval liever nog een keer zonder pijnstilling, dan dat ik het weer zou moeten doen.

Ik blijk dus een enorm watje als het om mijn kinderen gaat. Na de zomer geef ik me dus maar eens op voor een cursus Eerste Hulp aan Baby's en Kinderen.

Mensje Melchior

Reacties

Op de Radar website moet je 'overige cookies' accepteren om te reageren op artikelen.

Ook interessant