toggle menu

Lezerscolumn: 'Een elektrische fiets is toch voor oude mensen?'

Lezerscolumn: 'Een elektrische fiets is toch voor oude mensen?'

'Nou zeg, jij ben echt door de mand gevallen.' Mijn buurvrouw kijkt me meewarig aan, terwijl ik op de fiets stap. Ik kijk haar niet-begrijpend aan, hoewel ik onmiddellijk weet waarop ze doelt: de elektrische fiets die me vanochtend naar mijn werk brengt.

Lezerscolumn ingezonden door: Hedwig Oppenheim

'Wat bedoel je?', vraag ik, als ze op haar – gewone – fiets naast me komt rijden. Ze brandt los. Het is toch belachelijk dat ik als jong mens – blij dat ze 45 jaar jong noemt – niet meer zelf kan fietsen. Een e-bike is toch voor oude mensen? Ze had niet gedacht dat ik zo lui was.

Turbostand

Ik wil er tegenin gaan. Zeggen dat ik mezelf sportiever vind dan ooit. Dat het een verademing is dat ik nu elke dag dat hele eind naar Den Haag kan fietsen – toch vijftien kilometer – in plaats van in een overvolle trein te staan. Dat de wind geen obstakel meer is. Dat ik daarom veel meer beweging krijg, veel meer buitenlucht inadem. Dat ik bovendien zelf kan bepalen hoeveel inspanning ik wil leveren.

Dat en meer zou ik haar voor de voeten willen werpen. Maar ik besluit het anders te doen. Ik knik, moedig haar aan verder te praten, en trap rustig door. In de turbostand, dat wel.

Lees ook: Elektrische fiets bezig aan opmars

'Het waait best hard hè?!'

De buurvrouw heeft weinig aanmoediging nodig om haar betoog te vervolgen. Zij fietst toch ook elke week naar Den Haag op en neer. Tenminste, als het niet regent. En tja, als het hard waait dan laat ze de fiets ook liever staan en neemt ze de trein.

Wel jammer dat we aan de kust wonen, het waait hier nogal eens. Ze raakt buiten adem van het praten en fietsen tegelijk, in mijn tempo.

'Het waait best hard hè?!' zeg ik. Ze knikt. Ik voer de snelheid nog een beetje op.

'Ik sla hier linksaf, naar het station,' hijgt ze. Ik wens haar een goede reis en vervolg mijn tocht langs het spoor.

Eerlijk is eerlijk, ik snap haar wel, een beetje, althans een paar maanden geleden, toen ik nog niet wist wat ik nu weet. Als de trein tien minuten later langs mij raast, zwaai ik voldaan.

Hedwig Oppenheim (45), Voorschoten

(Deze column vertegenwoordigt de mening / ervaring van de auteur en niet noodzakelijkerwijs die van de redactie.)

Verdien ook 50 euro met je lezerscolumn

Wil jij, net als Hedwig, je ei kwijt over een consumentenkwestie en dat bovendien beloond zien met publicatie op de Radar-website én met een cadeaubon ter waarde van 50 euro? Wij zijn benieuwd naar jouw epistel!

Bekijk hier hoe je een lezerscolumn instuurt

Reacties

Op de Radar website moet je 'overige cookies' accepteren om te reageren op artikelen.

Ook interessant