toggle menu

Lezerscolumn: In een spagaat door een onverkoopbare woning

Lezerscolumn: In een spagaat door een onverkoopbare woning

Jeroen zit in een lastige spagaat: de woning die hij ooit samen met zijn ex kocht is onverkoopbaar, maar zelf kan hij die ook niet in zijn eentje overnemen. Toch voorziet hij betere tijden, blijkt uit zijn lezerscolumn. Wordt 2019 alsnog het Jaar van de Ruimte?

Ingezonden door: Jeroen van Oorschot

Wat hadden we een prachtige zomer vorig jaar. Wie van zon, zee en strand of watersporten hield, werd afgelopen zomer op de wenken bediend.

Zelf genoot ik niet alleen van de heldere hemel onder onze dampkring, maar ook van de sterrenhemel daar ver achter. Met het blote oog waren er naast de gebruikelijke sterren – ja, ook ik zoek vaak als eerste de beroemde 'steelpan' – regelmatig planeten waarneembaar. Wie zich het hele jaar duidelijk liet zien, was onze buurplaneet Mars. Deze ambergele stip pikte ik er bijna dagelijks vrij eenvoudig tussenuit.

Helaas is niet alles zo eenvoudig. Na een echtscheiding blijkt een koopwoning vaak een groter obstakel dan je aanvankelijk dacht.

Onverkoopbare woning

Zelf scheidde ik vier jaar geleden van mijn toenmalige echtgenote. Onze gezamenlijke woning stond toen behoorlijk 'onder water'. Natuurlijk was ten tijde van de aankoop volgens de bank nog 'alles mogelijk'. De crisis in 2008 maakte de woning echter onverkoopbaar.

Pas in 2015 werd dat een concreet probleem, toen niemand in de woning wilde blijven wonen. Omdat ook niemand zin had in een persoonlijke restschuld van twintigduizend euro, bleef ik achter. De hypotheekpremie was fors, maar als later de huizenprijzen zouden aantrekken, kon er alsnog verkocht worden. Intussen probeerde ik bij de hypotheekbank voor elkaar te krijgen dat de woning op mijn naam kwam te staan.

Een tweede deur om aan te kunnen kloppen

Dit zogeheten 'ontslag uit de hoofdelijke aansprakelijkheid' is voor een bank echter verre van aantrekkelijk. Stel je voor dat er niet meer betaald wordt; de bank heeft het liefst een tweede deur om aan te kunnen kloppen als de ene eigenaar stopt met dokken.

Zo ontstond er een behoorlijke spagaat tussen enerzijds niet kunnen verkopen en anderzijds de woning niet kunnen overnemen. En dat terwijl ik iedere maand keurig betaalde en liet zien dat dat prima kon. Ineens was het huis te duur volgens alle regeltjes, maar dat had niets met bescherming van mij als consument te maken.

Binnenkort volgt er een rechtszaak; ik wil verkopen, maar de vereiste tweede handtekening van mijn ex-partner blijft jammerlijk genoeg uit. En dat terwijl de huizenmarkt nu juist prettig is om te verkopen.

Jaar van de Ruimte

Toch wordt 2019 voor mij het Jaar van de Ruimte. Ruimte voor mezelf, en de financiële ruimte om een nieuw huis te kopen. Jammer dat daar een rechter aan te pas moet komen, maar het is de enige manier om je los te wurmen van degenen die hun macht op een verkeerde manier gebruiken.

Jeroen van Oorschot (41), Den Haag

(Deze column vertegenwoordigt de mening / ervaring van de auteur en niet noodzakelijkerwijs die van de redactie.)

Verdien ook 50 euro met je lezerscolumn

Wil jij, net als Jeroen, je ei kwijt over een consumentenkwestie en dat bovendien beloond zien met publicatie op de Radar-website én met een cadeaubon ter waarde van 50 euro? Wij zijn benieuwd naar jouw epistel!

Bekijk hier hoe je een lezerscolumn instuurt

Updates ontvangen over dit onderwerp?

Wil je op de hoogte blijven van dit onderwerp? Download de gratis Radar-app en volg het onderwerp.

Reacties

Op de Radar website moet je 'overige cookies' accepteren om te reageren op artikelen.

Ook interessant