toggle menu

Verpleegkundigen van het St. Antonius Ziekenhuis: ik hou van jullie!

Verpleegkundigen van het St. Antonius Ziekenhuis: ik hou van jullie!

De Britten schrijven ontroerende liefdesbrieven aan hun verpleegkundigen en artsen. Dat zouden wij ook eens moeten doen: 'Dankzij deze verpleegkundigen voelden de stressvolle ziekenhuisdagen toch als een warm bad.'

'Haar hand in de mijne redde me', schrijft Louise over de verpleegkundige die bij haar bleef toen ze door een miskraam een spoedoperatie moest ondergaan. Een andere vrouw: 'Ik weet niet wie de mensen zijn die het leven van mijn vriend redden na zijn zelfmoordpoging, maar ik ben ze zo dankbaar.'

Echt luisteren, ondanks de werkdruk

De Britse krant The Guardian publiceert ontroerende 'liefdesbrieven' aan zorgverleners. Zo is er een liefdesverklaring gericht aan een alerte receptioniste die in de gaten had dat iemand met een beroerte toch echt snel geholpen moest worden. Was dat niet gebeurd, dan was de schade veel groter geweest.

Een ander schrijft over de chirurg die na een ongeluk z'n leven redde. De toen 15-jarige jongen besloot zelf ook arts te worden. Een vrouw schrijft over de arts die de tijd nam om echt naar haar problemen te luisteren, waarna ze de kracht vond om psychiatrische hulp te zoeken.

Veel van de liefdesbrieven gaan over een verpleegkundige, verloskundige of arts die even een stap terug nam en de tijd nam om rustig te luisteren of echt goed te kijken. Nou kun je denken: dat is hun werk. Maar ik vind het toch best een hele prestatie, gezien de werkdruk in de zorg. Doe het maar eens, stilstaan, observeren, lang iemands hand vasthouden terwijl je weet dat je elk moment weer weggeroepen kunt worden of dat er nog een berg administratie wacht.

Mijn liefste zorgmensen

Eigenlijk zouden we dat in Nederland ook eens moeten doen, een liefdesbrief aan de (huis)arts, verpleegkundige, verloskundige of psycholoog schrijven. Ik denk dat de meeste mensen – ook als ze slechte ervaringen hebben in de zorg - wel met zo'n fijne zorgprofessional te maken hebben gehad.

Mijn 'liefste zorgmensen' zijn de verpleegkundigen van de kinderafdeling van het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Vorig jaar werd daar mijn toen zes weken oude zoon opgenomen met een naar verkoudheidsvirus.

Ze hadden het razend druk. Net als nu heerste er een griepvirus dat ervoor zorgde dat kindjes en masse met benauwdheidsklachten in het ziekenhuis belandden. Ik merkte dat de verpleegkundigen aan het rondrennen waren, maar toch namen ze op de momenten dat het nodig was echt de tijd. Om gerust te stellen, uit te leggen, goed te observeren.

Het was dan ook een verpleegkundige die snel ingreep toen het in plaats van beter te gaan weer even helemaal mis leek met mijn zoontje. Diezelfde verpleegkundige gaf ons ook nog even een tip mee. 'Laat je bij dit jochie niet misleiden doordat hij alert en vrolijk is; hij kan evengoed heel ziek zijn.' Ik wist dat ze al ruim twintig jaar kinderverpleegkundige was, dus die tip heb ik in mijn oren geknoopt.

Het waren heel stressvolle dagen, maar tegelijkertijd voelde het dankzij deze hardwerkende professionals ook als een warm bad.

Confronterende spiegel

Natuurlijk gaan er ook regelmatig dingen mis in de zorg, en het is ook goed om daar aandacht aan te besteden. Zo was er een tijdje geleden het initiatief van de Stichting Geboortebeweging die traumatische bevallingen bespreekbaar wil maken. Met de hashtag #genoeggezwegen deelden vrouwen op sociale media nare ervaringen; van onnodig inknippen tot alleen achtergelaten worden vlak na de geboorte.

Dapper reageerden daar weer sommige verloskundigen op door de hand in eigen boezem te steken. Verloskundige Julia zei bijvoorbeeld 'ook ik heb tegen vrouwen gezegd dat ze even moesten doorbijten. Het spijt me.'

Zo'n oproep kan een confronterende spiegel zijn. Maar hoe mooi zou het zijn als we onze zorgverleners ook eens een spiegel voorhouden die een vriendelijke blik terugwerpt? Ze werken immers met de beste bedoelingen keihard en verdienen daarvoor af en toe een welgemeend compliment.

Mensje Melchior

Reacties

Op de Radar website moet je 'overige cookies' accepteren om te reageren op artikelen.

Ook interessant