toggle menu

Zwanger? We bellen over een jaartje wel weer terug

Zwanger? We bellen over een jaartje wel weer terug

'Oh, gelukkig! Ik dacht je ging zeggen dat je zwanger bent!' Ik was net de kamer van de hoofdredacteur binnengestapt om ontslag te nemen.

Ik had een mooie nieuwe baan gevonden; tijdens het sollicitatiegesprek werd nog wel voorzichtig geïnformeerd of ik de komende periode geen 'tijdrovende plannen had als een wereldreis maken of kinderen krijgen'. Toen ik ontkennend lachte, was het goed.

De ongemakkelijke houding van twee werkgevers tegenover een vrouw in de vruchtbare leeftijd.

Zwangerschap en nieuwe baan: een beladen combinatie

Kort geleden werd ik weer geconfronteerd met de beladen combinatie van zwangerschap en een nieuwe baan. Een recruiter zocht iemand die een magazine kon restylen en daarna aansturen. Ik had een wijde blouse aangetrokken naar het gesprek; bij mijn tweede zwangerschap werd mijn buikje al heel snel zichtbaar.

Enthousiast vertelde ik hoe ik het bereik van het magazine wilde vergroten, wat ik eraan wilde veranderen en welke ervaring ik op dit gebied had. De recruiter werd ook enthousiast en stak niet onder stoelen of banken dat hij mij de meest geschikte kandidaat tot nu toe vond.

Tot weer die hamvraag kwam: hoe staat het met je beschikbaarheid? Van tevoren had ik nog getwijfeld of ik het wel zou vertellen, maar aan een nieuwe opdracht beginnen terwijl ik mijn steeds groter wordende buik niet meer kon verhullen, dat was ook weer zo wat. Dus zei ik dat ik er straks dus wel 'even tussenuit' zou zijn.

Ik zag het gezicht van mijn gesprekspartner betrekken, en wist: dit komt niet meer goed. Hij murmelde nog wel iets van: 'Ik bel je heel graag na je verlof weer op. Zal ik een belafspraak over een klein jaar inplannen?'

Gemiste banen

Onze overheid lanceerde onlangs de nieuwe campagne tegen discriminatie van zwangeren op de werkvloer. 'Zwanger zijn moet een feest zijn', zei minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken en Werkgelegenheid erover. 44 procent van de zwangeren wordt benadeeld bij sollicitatie, promotie of verlenging van een contract, zo staat te lezen op de campagnesite.

Dat hoge percentage verbaast mij niets. In mijn vriendenkring zijn de verhalen over gemiste banen en tijdelijke contracten die ineens toch niet verlengd werden, niet van de lucht. Ik heb één vriendin die zwanger solliciteerde, dat eerlijk vertelde en toch nog de baan kreeg. Maar zij is wel een uitzondering.

De campagne richt zich op de werkgevers; zij moeten meer dan negen maanden vooruit kijken, zo vindt het ministerie. Noem mij cynisch, maar ik denk dat het aan dovemansoren is gericht. Werkgevers zullen toch vooral kijken naar dat gat van 16 weken dat ze moeten vullen. Ze weten wel (mag je hopen) dat zij niet voor de kosten van het verlof en eventuele ziekte door de zwangerschap zullen opdraven, maar vinden het toch vooral erg lastig, zo'n zwangere.

Hoe ga je om met zwangerschapsdiscriminatie?

Zelf had ik meer gehad aan tips over hoe om te gaan met die huiverige bazen. Had ik toch mijn mond moeten houden, de opdracht binnen moeten slepen en de werkgever daarna gewoon met een voldongen feit moeten confronteren? En hoe reageer je nou eigenlijk goed op impertinente vragen over een kinderwens tijdens je sollicitatie? Een grapje maken en het zo weglachen? Eerlijk vertellen dat je hoopt binnenkort zwanger te worden of roepen: 'Kinderen? Nee, mij niet gezien!'?

En als er sprake is van zwangerschapsdiscriminatie, maak je dat dan aanhangig of is dat zonde van je energie (waar je meestal toch al niet te veel van hebt, hoe gezellig het 'feestje' van je zwangerschap ook moge zijn)?

Een goede vriendin kreeg bijvoorbeeld na drie tijdelijke contracten te horen dat ze tijdens haar zwangerschap de WW in moest en na haar verlof maar weer moest aankloppen. Want: 'Stel je voor dat er iets mis is met je kindje, dan zijn we je nog veel langer kwijt'. Zij besloot niet boos te worden en toen haar baby drie maanden was de chef te bellen. Ze kreeg alsnog haar vaste contract. Wat had zij – behalve dan dat ze een lans had gebroken voor andere zwangere vrouwen – gewonnen met de zaak aanhangig maken? Heel misschien alsnog een contract, maar de werkrelatie was er natuurlijk niet beter op geworden.

Net als zij kiezen veel vrouwen ervoor om vooral praktisch te blijven en de strijd niet aan te gaan. De verandering moet dus misschien toch van de werkgevers komen. Ik hoop dat de campagne helpt, maar vrees dat we over een paar jaar nog steeds met het hoge percentage gediscrimineerde zwangeren zitten.

Mensje Melchior

Updates ontvangen over dit onderwerp?

Wil je op de hoogte blijven van dit onderwerp? Download de gratis Radar-app en volg het onderwerp.

Reacties

Op de Radar website moet je 'overige cookies' accepteren om te reageren op artikelen.

Ook interessant