background branding

Suiker, zout en vet

Ieder pondje gaat door het mondje. Maar hoe bewust zijn onze keuzes als het op voeding aankomt? Die vraag wordt steeds belangrijker naarmate we dikker worden. In 2012 heeft ruim de helft van de volwassen mannen (53%) en 44% van de vrouwen van 19 jaar en ouder overgewicht (bron: www.nationaalkompas.nl). Bij ouderen ligt dat percentage nog hoger: bijna 60% van de 65 plussers heeft overgewicht.

Zout, suiker en vet zijn heilige graal van de voedingsindustrie. In veel producten zijn deze drie componenten terug te vinden en voedselproducenten proberen ons er dagelijks mee te verleiden. Dit is althans de mening van Michael Moss, onderzoeksjournalist van de New York Times. Hij schreef er een boek over met als titel: Salt, sugar, fat in het Nederlands vertaald Zout, Suiker, Vet (bij uitgeverij Carrera).Onderzoek

Moss heeft onderzoek gedaan naar de grote voedselbedrijven en hoe deze consumenten afhankelijk maken en houden van zout, suiker en vet: 'the language when they talk amoungst themselves is very revealing. They use words like ‘snackability’,’ craveability and my favorite: ‘more-ishness’.'

Ongezonde producten bevatten nu eenmaal vaak zout, suiker en vet. Maar waarom krijgen we niet die lekkere trek bij het zien van bijvoorbeeld een wortel? Klinisch psychologe Nicolette Siep doet onderzoek aan de Universiteit Maastricht naar onze smaakvoorkeur. Volgens Siep is de voorkeur voor ongezonde voeding in de hersenen terug te zien.Beloningscentrum hersenenBij het zien van producten met vetten, calorieën, wordt het beloningscentrum in onze hersenen actief. 'Dit systeem zorgt ervoor dat we voeding ook lekker gaan vinden op momenten dat er geen tekort aan voeding was. Dus ook als je verzadigd bent, vind je bepaalde voeding lekker en ga je eten op reserves op te bouwen.' 

Consumentenorganisaties zijn groot voorstander van het zogeheten stoplichtensysteem waarin je in één oogopslag kunt zien hoe (on)gezond een product is. Er wordt al jaren in Europa hierover gesproken. Europarlementariër Kartika Liotard heeft zich hier in Europa voor ingespannen. Helaas heeft het voorstel het in Europa net niet gered, maar nationale regeringen kunnen zelf wel het goede voorbeeld geven.Stoplichtensysteem

Groot Brittannië heeft deze zomer een stap in die richting gezet. Fabrikanten geven in kleur aan hoeveel suiker, zout en vet in hun producten zitten. Producten met het stoplichtensysteem zijn in Engeland te vinden in alle grote ketens; 19 supermarkten hebben zich nu aan dit systeem gecommitteerd. De categorieën die gegeven kunnen worden zijn hoog, medium en laag.

In Nederland maken consumentenorganisaties zich al langer hard voor zo’n systeem. Volgens de Consumentenbond moet de regering hier het voortouw in nemen. ‘Engeland heeft het voortouw genomen. Waarom zou dit systeem niet in Nederland ingevoerd kunnen worden? We weten dat consumenten met het stoplichten systeem makkelijker een weloverwogen keuze kunnen maken.’

Een dergelijk 'stoplicht systeem' op etiketten moet er als volgt uit zien:

Forumreacties

17
  • Door Radar

Voedselproducenten verleiden ons dagelijks met hun producten waarin alles draait om zout, suiker en vet. Hoe verslavend zijn ongezonde producten eigenlijk? De Amerikaanse onderzoeksjournalist Michael Moss legt uit hoe de voedselindustrie wetenschap en marketing inzet om consumenten afhankelijk te maken en te houden van zout, suiker en vet. Hij trekt daarbij een vergelijking met de tabaksindustrie. Maanddag 11 november in Radar, om 20:30 bij de TROS op Nederland 1

  • Door GJvdZ

Je kunt net zo goed betogen dat consumenten het wel prima vinden om zich als makke schapen te laten volstoppen met die rommel. Om dan later "de industrie" de schuld te geven, zodat ze vooral maar geen eigen verantwoordelijkheid hoeven te nemen.

  • Door sjohie

Je kunt net zo goed betogen dat consumenten het wel prima vinden om zich als makke schapen te laten volstoppen met die rommel. Om dan later "de industrie" de schuld te geven, zodat ze vooral maar geen eigen verantwoordelijkheid hoeven te nemen.
En vergeet niet dat de aandelen Unilever, P&G, Kraft, Nestlé etc, net als die van bijvoorbeeld de banken en pensioenfondsen (kredietcrisis, hunnie zijn boeven) en wapenfabrikanten (clusterbommen, hunnie vermoorden Afrikaanse weesjes oid), goed vertegenwoordigd zijn in de pensioenfondsen en andere beleggingsproducten van die zich volvretende consumenten. Net als alle voorgaande gevallen, zijn de nu ineens wakker wordende consumenten een dragend deel van de hele verrotte constructie, maar dat willen ze liever niet weten volgens mij.. 😉